Mij is verteld (ik schrijf dit zo omzichtig want ik ben er net een dag) dat Australië een mooi land is. Mooie natuur, ongerept ja zelfs ruig hier en daar. De natuur is ook anders dan wij gewend zijn. Anders met betrekking tot de ruimte en zeker anders als het gaat om de bevolking van die ruimte. Ik heb het dan over de flora en fauna van Australië.

Het bekijken en tot je nemen van al dat moois kan niet altijd ongestoord plaatsvinden. Met name elementen uit de fauna, zeker hier ‘ downunder’ kunnen flink roet in het eten gooien. Een paar weken voor vertek lazen we nog een krantenartikel over een populatie van zo’n 200 miljoen reuzepadden in en om Darwin. Lastig zijn ze wel, zeker in dit soort aantallen, maar -en nu relativeer ik deze pretbederver even- je kunt best om deze uit de kluiten gewassen kikkers heen lopen.

Zodra fauna-leden zich gaan bedienen van vleugels wordt het een ander verhaal. Een beest dat om je heen zweeft is niet eenvoudig te ontwijken. Als dit beest niet alleen vliegt maar ook scherpe kaken of gifstekels inzet dan kunnen maatregelen niet uitblijven. Vaak beperken we ons tot voor het gevleugelde bijt- of steekgraag sujet milieuverstorende middelen. Muggenolie is zo’n middel dat vaak prima werkt.Toch zouden we liever helemaal van zo’n steker af zijn. Zodra we de kans krijgen slaan we het liefst met krant of vliegenmepper er op los.

Het modernste middel in de strijd tegen vliegende boosdoeners is een zogenaamde elektrische vliegenmepper. Het lijkt nog het meest op een tennisracket waarvan de bespanning bestaat uit metalen draden. Eenmaal van batterijen voorzien ontstaat er op de draden een elektrische lading die elk lid van de insectenfamilie ruimschoots teveel is. Zodra ze in aanraking komen met één van de geladen draden -geholpen door een soepele forehand beweging van de bediener van het apparaat- storten deze rakkers onmiddellijk neer. Soms is er zelfs een klein rookpluimpje waar te nemen. “Die zegt niks meer” zeg ik dan spreekwoordelijk.

Hoe noordelijker we het Australische grondgebied zullen verkennen hoe onvermijdelijker een ontmoeting met muggen, steekvliegen en soortgelijk gespuis zal zijn. Daarom hadden wij in onze tas een als kado ontvangen, spiksplinternieuwe elektrische insectenverdelger gestopt. We hadden echter buiten de waard gerekend want in Australië is men zeer milieu bewust. Kennelijk zo milieubewust dat zelfs stekende pretbedervers een plaatsje mogen hebben. “Who wants to have a criminal record?” vroeg de douanier droogjes en met een glimlach. “Gekregen van mijn moeder dus van mij”* dacht ik meteen dus Nanda had de eer. De mepper werd geruild voor een bewijs-van-inname (zie onder).

Australië is een mooi land maar we zullen de pretbedervers goed in de gaten moeten houden!

* Uit “De Kapitein deel 2″, Acda en Demunnik