Na een verblijf van een dag of vijf in het Eungella National Park zijn we naar de kust gereden, naar Airlie Beach. Airlie Beach, één van de hotspots voor wat betreft strandleven langs de oostkust. Maar laat ik nog even kort vermelden hoe het ons is vergaan sinds ons vertrek uit Engella.

We besloten na een paar dagen van heerlijke rust op de berg, de Finch Hatton Gorge, ook onderdeel van Eungella NP, te bezoeken. Een wandeling van ongeveer 3km (weliswaar bergop) in het vooruitzicht dat zagen we wel zitten. Aan het einde van de wandeling wachtte een prachtige poel tussen de rotsen. Zwemmen deden we er niet in, wel hebben we er een paar mooie foto’s kunnen maken.

Eenmaal terug bij de geparkeerde camper besloten we direct door te rijden naar Mackay. Onze voornaamste interesse in deze stad was het vinden van een campingzaak. Eén van onze buitenstoeltjes had het namelijk begeven en om gezellig samen buiten te kunnen zitten was vervanging ervan noodzakelijk. Mackay is een stad van aanzienlijk formaat (echt groot zou ik het ook niet willen noemen) en alle noodzakelijke faciliteiten waren voor ons aanwezig (Coles supermarkt, Camping World campingzaak en een low-fat lunchgelegenheid (ik heb nog nooit zo’n lekkere ‘wrap’ gegeten!).

Bucasia zou je een buitenwijk van Mackay kunnen noemen, ongeveer 10km noordoostelijk van het centrum van de stad. Het ligt direct aan de kust en er is een camping met strandopgang. We besloten er een nachtje te staan. Toen we de camper verlieten om ons te melden bij de receptie deinsden we voor een moment terug: Wat een vis-lucht hing er om ons heen! Aangezien de camping er ook niet bepaald florissant bij lag dachten we even ons heil voor de nacht ergens anders te gaan zoeken. Al snel leerden we van de dame achter de receptie van de camping de oorzaak van de indringende geur: de nacht ervoor was het koraalrif gaan ‘bloeien’ door de zee vol te storten met zijn mannelijke gameten (ook wel: zaadcellen). Het strand lag vol met het aangespoelde resultaat , wat bij laagwater een kleurrijk schouwspel opleverde. Samen met een prachtige zonsondergang (want: wolken in de lucht zorgden voor een schitterende breking van het zonlicht) hebben we ook hier een paar mooie foto’s kunnen nemen.

De volgende dag pakten we onze spullen op om naar Airlie Beach en omgeving te gaan. Het was de bedoeling hier een paar dagen rust te vinden op een camping die grenst aan al weer een National Park deze keer met de naam Conway. Volgens alle beschrijvingen zou dit de rustigste, natuurlijkste camping moeten zijn rond Airlie Beach (wat als stadje overigens volledig in dienst staat van het lokale strandleven vol Backpackers, Noveau-Riches en bijbehorende facaliteiten als café’s, restaurants en boutique-shops en al met al dus helemaal niet zo rustig is). Maar wat doet eigenlijk die airstrip naast de camping? Een blik op de kaart laat zien dat dit het “Whitsunday Airport” is. Het doet dus dienst als toegangspoort voor alles wat met vliegen te maken heeft naar en van de Whitsunday eilandenarchipel. Vliegtuigen, watervliegtuigen, stuntvliegtuigen, parachutist-vliegtuigen, helikopters, het stijgt hier allemaal op. Elke paar uur worden we een beetje opgeschrikt door het geluid van een stijgend dan wel landend toestel. Als ik er dan bij vertel dat toegang tot het dichtstbijzinde strand opheven is vanwege uitbreidingen van de haven en dat toegang tot het Conway National Park vanaf de camping betekent dat we eerst 20 minuten langs de drukke Airlie Beach – Shute Harbor weg moeten lopen en als dan ook nog blijkt dat Airlie-Beach en de camping gescheiden zijn door een steile berg, onneembaar voor onze fietsen, dan zal het jullie niet verbazen dat we al na twee nachtjes hebben besloten te verkassen.

We staan inmiddels op een eigenlijk nog veel ruimere camping, dichterbij Airlie Beach op een prachtige schaduwrijke en uiterst rustige plek. Donderdag varen we een dagje mee op het snelle zeilschip onder de naam “Ragamuffin”. Wat we daar meemaken en hoe dat afloopt… dat beschrijven we later!