Daintree National Park bestaat voor een groot deel uit zogenaamd “Wet Tropical Rainforrest”. Het hier in Australië gelegen bos wordt ook wel aangemerkt als het oudste oerwoud ter wereld. Wij rijden richting Daintree Village en zijn zeer benieuwd naar wat we te zien krijgen.
Van Port Douglas naar Daintree Village is een slordige 60km. Niet ver dus en binnen zo’n anderhalf uur komen we aan in het piepkleine plaatsje (één hoofdstraatje van 200m met een toeristeninformatiepunt, twee restaurants, een winkeltje en een riverview-camping, meer is het niet) en melden ons bij de ingang van de camping. “Receptie” is een duur woord voor een plastic tafel en stoelenset waar een mevrouw, een metalen kluis-kassa en een bloknote binnen handbereik, ons met een blik van “weet-je-zeker-dat-je-hier-wilt-staan” vreemd aankijkt. Onze mededeling dat we maar liefst 2 nachten zullen blijven, lijkt haar frons alleen maar te versterken. We kiezen voor de plek “beneden” met uitzicht direct op de Daintreerivier. Het hele grasveld daar blijkt leeg! Heerlijk! De prachtige natuurlijke omgeving hebben we dus helemaal voor onszelf.
We willen eerst eens een dag of twee op de camping verblijven, lekker rustig de directe omgeving in ons opnemen. Een massage die we in de Spa van de Daintree Eco Lodge hebben geboekt past prima in dit schema. Allebei tegelijk worden we onder handen genomen en op sommige plekken voelen we goed hoe stijf en hard onze spieren kunnen zijn. Als we weer terug zijn op de camping zien we dat er op ‘ons’ veldje nog steeds niemand is komen staan. Wel komen we aan het begin van de avond, tijdens een korte fotosessie bij de rivier, een heel ander type gast tegen. Als de zon duidelijk onder en het dus bijna donker is, horen we hier en daar wat geritsel tussen de dorre bladeren. Nanda ontdekt ze het eerst: suikerrietpadden komen uit hun holen, naar de lantaarnpaal waar in het licht allerlei insecten zich hebben verzameld. We hadden niet meer gedacht deze glibberige niet-inheemse en inmiddels in Noord-Australië tot ware plaag uitgegroeide paddensoort tegen te komen en nu springen ze om ons heen! Snel de camper in en niet meer aan denken… yech!
De volgende dag gaan we dieper het Daintree National Park in. We moeten eerst met een pondje de Daintreerivier over maar dan wacht ons het echte regenwoud. Maanden hebben we geen druppel neerslag gezien maar vandaag is dat anders. Nu we middenin het regenwoud zijn, hoe kan het eigenlijk ook anders, komt het met bakken uit de lucht. Wel mooi om te zien, want al het groen om ons heen fleurt er enorm van op. We bezoeken het Daintree Discovery Center en al is de entreeprijs aan de forse kant, we drinken er niet alleen een espresso in het ‘gratis’ café. Leuk is de Canopy-tower, die ons al klimmend langs alle lagen van een tropisch regenwoud, zelfs tot boven de hoogste boomkruinen, brengt. Druk is het in het Discovery Center ook. Gidsen spreken hun van zichzelf al lawaaige groepen toe met een stemvolume, alsof ze met slechthorenden van doen hebben. Jammer, want zo verdwijnen de mooie geluiden van het woud wel heel erg naar de achtergrond.
We rijden, over een prachtige ’scenic’ route dwars door het regenwoud, door tot aan Cape Tribulation ofwel Kaap Ellende. Deze landpunt in zee is door ontdekkingsreiziger James Cook zo genoemd, omdat hij daar schipbreuk leed. Onderweg stoppen we nog om een naar bleek boeiende wandeling over een mooi aangelegde boardwalk door regenwoud en mangrovebossen te maken.
We kamperen in de buurt van De Cape op de lokale camping maar door alle regen is de luchtvochtigheid tot maximale proporties gestegen (ik ben tussen 10:00 s’ ochtends en 14:00 ’s middags drie keer van t-shirt gewisseld, alle keren kon ik ze als natte vaatdoeken uitwringen) zodat we de volgende dag besluiten alweer zuidwaards richting Cairns te rijden. We doen dit niet zonder eerst nog een bezoek te brengen aan het uitkijkplatform op Cape Tribulation. In de middag bezoeken we ook nog de Mossman Gorge, een prachtige ruige rivier omringd door, alweer, tropisch regenwoud.
Inmiddels staan we, onder de rook van Cairns, op een rustige, zeer groene camping. Gratis draadloos internet adverteert de eigenaar gretig, maar dan moet de netwerk-zender niet stuk zijn.
Vandaag ontspannen we weer wat, morgen gaan we naar onze finale bestemming hier, Cairns. Niet het einde van onze reis, nog niet, maar wel de plaats waar we maandag a.s. onze camper zullen inleveren. Wat we in die tussentijd nog gaan doen vermelden we later op dit weblog.
