De Nederlandse journalist Jan Ligthart heeft een boeiend boek geschreven over Australië, getiteld “Boemerangs en Bromvliegen”. Hij heeft een aantal interessante observaties en resultaten van onderzoekingen in artikelen verwerkt en gebundeld en veel van de door hem genoemde en beschreven plaatsen hebben Nanda en ik ook mogen bezoeken. Jan Ligthart heeft een jaar of vier in Australië gewoond en wel in Port Douglas. Deze kuststad die nog boven Cairns ligt, is onze volgende bestemming.
Onderweg komen we eerst nog door Innisfail. Dit plaatsje is in 1918 volledig verwoest door een cycloon. Volgens informatie uit de Lonely Planet is met name het resultaat van de herbouw interessant omdat het plaatsvond in de hoogtijdagen van de Art-Deco kunststroming. Het moet gezegd, er zijn zeker een aantal gebouwen die als “Art-Deco” zijn aan te merken, maar wij vonden het allemaal wat tegenvallen. In de plaatselijke Woolworths supermarkt vulden we wel onze voorraden weer aan.
We vervolgden onze weg langs een prachtige slingerende route pal langs de kust. Onderweg stopten we kort bij de Rex-Lookout. Toen we Port Douglas binnenreden vielen meteen de vele resorts op. De ene toegangspoort was nog fraaier of groter dan de andere. Wij hadden een camping uitgezocht die zeer dichtbij het centrum en de haven van Port Douglas lag. De eigenaren verwelkomden ons enthousiast, zeker toen ze vernamen dat we in een Kea-camper reisden. “The airconditinings from Kea are more quiet than others” zeiden ze. Inderdaad niet onbelangrijk voor onze mede-camping-bewoners want de temperatuur en luchtvochtigheid hier in het Tropische Noorden is weer dusdanig opgelopen dat slapen zonder luchtbewerking ondoenlijk is.
Port Douglas barst van de restaurants en niet de minste ook. We besloten voor die avond geen kipfilet uit onze vriezer te ontdooien, maar naar visrestaurant “On The Inlet” te gaan. Ja, familie en vrienden, jullie lezen het goed: Keimpe is samen met Nanda gaan eten in een visrestaurant en hij kijkt er bepaald niet zonder plezier op terug. Een voorgerecht bestaande uit oesters voorzien van verschillende dressings en een hoofdgerecht opgebouwd uit verschillende soorten “fruits-de-mer” – Nanda en ik kozen unaniem voor hetzelfde. Het was trouwens de eerste keer in deze maanden dat Nanda en ik fatsoenlijk uit eten gingen en we hebben er de van mijn ouders, zus en zwager gekregen dollars er graag voor ingezet.
Tijdens onze einde-middag-wandeling richting het restaurant hadden we al kunnen zien dat Port Douglas een leuk centrum heeft met uiteenlopende boetiekjes, winkeltjes en koffiebarretjes. De volgende ochtend konden we het dan ook niet laten deze winkelstraat nog eens rustig door te lopen op zoek naar wat leuke souvenirs en een lekkere bak koffie. Aan het einde van de ochtend reden we door naar het nog noordelijker gelegen Daintree National Park.
