Na een dag vol regen (ook dat kan hier!) hebben we de camper gisteren weer opgepakt om een uitstapje te ondernemen naar Kuranda, een door regenwoud omringd bergdorp, op 15 kilometer rijden van Cairns.

Na een mooie slingerweg reden we eerst nog een stukje door naar de Barron Falls. Hoewel er ondanks de regenval niet heel veel water ‘viel’ maakte de ruige rotsachtige setting absoluut indruk. Terwijl we dit moois in ons op stonden te nemen arriveerde op datzelfde moment de toeristische trein vanuit Cairns, waardoor we in no time werden omringd door een invasie van druk camera-klikkende toeristen, van overwegend Aziatische afkomst. Need I say more…
Gelukkig bleek Kuranda ruim genoeg van opzet om niet te struikelen over deze en andere dagbezoekers en na een pittige espresso waren we klaar voor onze queste: het kopen van een Didgeridoo voor Keimpe.

Die had ik hem namelijk als verjaardagscadeau beloofd, zoals de trouwe webloglezers misschien nog weten. In Darwin hadden we ons al wat op de do’s en dont’s van de aanschaf van een ‘ didg’ georienteerd, maar tijdens onze reis zuidelijker waren we geen goede winkel meer tegengekomen. Nu had ik gelezen dat Kuranda een grote aboriginalgemeenschap heeft en dat er veel gespecialiseerde aboriginal kunstwinkels zijn, dus dat daar zeker een poging moest worden gewaagd.

De eerste gallerie die we tegenkwamen sprak ons meteen aan, vanwege de in onze ogen oorspronkelijke uitstraling. We stapten binnen en gingen direct op de instrumenten af. De galleriehoudster kwam al snel naar ons toe en vertelde het een en ander over de afkomst van haar didgeridoos en de kunstenaars die ze beschilderd hadden. Ze liet ons weer even met rust, waarop Keimpe het aandurfde een didg te pakken en een blaaspoging te doen. Tot mijn verbazing kreeg hij er meteen bij de eerst uitademing een zeer authentiek geluid uit. Het is goed om hierbij te vermelden dat het bespelen van een didgeridoo bepaald niet eenvoudig is! Aangemoedigd pakte hij een andere waarop hij hetzelfde kunstje flikte.

Afkomend op de klanken riep de galleriehoudster “dat hij zeker al vaker gespeeld had”, niet ineens in de vragende vorm. Waarop ik meteen antwoordde dat dit Keimpe’s allereerste keer was. Ze was oprecht stomverbaasd. In de 15 jaar dat ze didgeridoos verkocht had ze nog niet een keer eerder meegemaakt dat iemand bij de eerste poging zo’n echt didgeridoo geluid kon produceren. Dat het Keimpe’s eerste keer was geloofde ze ook alleen omdat ik het kon beamen. Ze grapte nog dat hij onder die blanke huid vast een zwarte kleur moest hebben… We raakten geanimeerd met haar in gesprek en het stond buiten kijf dat dit de plek zou worden waar Keimpe zijn didgeridoo zou uitzoeken. Hij koos een mooie eenvoudige, van blank gelakt eucalyptus hout, in C toon, die deels subtiel is beschilderd door een aboriginal kunstenaar. De galleriedame heeft hem vakkundig vliegtuigproof verpakt en het hele gevaarte staat hier nu in onze camper te wachten op de terugreis naar Nederland.

Na dit succesverhaal hebben we nog wat tijd gespendeerd aan het kopen van cadeautjes en stuitten daarbij ook op de galerie van de in 2003 overleden Australische landschapsfotograaf Peter Jarver. We waren erg onder de indruk van de prachtige foto’s die daar werden tentoongesteld. We zijn inmiddels in het bezit van een zeer mooi boek met afbeeldingen van het levenswerk van deze fotograaf. Komt dat zien!

Nog een muzikale ‘noot’ voor Kevin: oom Keimpe gaat eerst nog een beetje oefenen, maar leert jou ook vast graag de didgeridoo bespelen hoor